Japonia, bardziej niż jakikolwiek inny kraj w ciągu ostatnich dwóch stuleci, została uderzona bezpośrednio w kokoro, „serce” tej unikalnej tradycji, która teraz, krok po kroku, jest włączana do tygla zainaugurowanego przez Cesarstwo Rzymskie i wskrzeszonego przez anglo-amerykański kartel, w którym wszystkie kultury stają się amorficzną masą mięsnych mundurów, które chętnie akceptują los zaplanowany dla nich przez ich cezarów.
432 Hertz: The Musical Revolution (432 herce: muzyczna rewolucja) to najbardziej kompleksowy esej na świecie na temat intonacji 432 herców (pierwotnie wydany przez Nexus Edizioni, włoskie wydawnictwo, które wydaje magazyn Nexus). Książka ta stała się bestsellerem we Włoszech, do której przedmowę napisał jeden z najbardziej znanych włoskich pianistów na świecie, Stefano Bollani. Intonacja 432 Hz jest znana we Włoszech jako Verdian A, promowana przez Giuseppe Verdiego, jednego z największych artystów operowych i kompozytorów wszech czasów, wraz z innymi bohaterami XIX-wiecznego włoskiego teatru muzycznego. A o częstotliwości 432 Hz było oficjalną intonacją Włoch do roku 1971, w którym intonacja 440 Hz została prawnie zatwierdzona przez delegację wyznaczoną przez Radę Europy, która miała nawet czelność skrytykować nieprzestrzeganie tego narzuconego standardu przez Włochy, Francję (dostrojoną do 435 Hz) i inne państwa, które nie dostosowały się do tego anglo-amerykańskiego narzucenia wspieranego przez Watykan, europejską czarną arystokrację i międzynarodowych bankierów (Żydów aszkenazyjskich i sefardyjskich).
Z drugiej strony, ten esej chwali wolną wolę, bioróżnorodność kultury i strojenia, przynajmniej dopóki nie zostanie udowodnione raz na zawsze, że istnieją wysokości dźwięków i strojenia bardziej dostosowane do ludzkiej biologii zdolne przywrócić muzyce należne jej miejsce bez przekształcania jej w broń przeciwko naszym dzieciom i społeczeństwu. Jest potępieniem dekadencji naszego społeczeństwa i sprzeciwia się temu, żeby nauka, główny nurt, edukacja szkolna i wszelkie inne formy ludzkiej kultury były nadal kontrolowane przez socjopatyczną oligarchię.
Riccardo Tristano Tuis napisał wiele książek w języku włoskim o rodzinach, które kontrolują świat: The Black Aristocracy (Czarna Arystokracja), The Jesuits (Jezuici), Illuminati (Iluminaci) itp., ale oprócz tego, że jest pisarzem, który obnaża globalną korupcję elit, jest także kompozytorem pracującym pod pseudonimem dla wytwórni płytowych związanych z hollywoodzką muzyką do zwiastunów (trailerów), co pozwoliło mu zaobserwować, w jaki sposób media i rozrywka służą warunkowaniu psychicznemu przez inżynierów społecznych.
Zainteresowanie nazistów muzyką jako narzędziem kontroli i inżynierii społecznej nie jest bynajmniej odosobnionym przypadkiem, więc ich sponsorzy i ci, którzy za nimi stoją, muszą zostać bezpośrednio prześledzeni. Nie jest tajemnicą, że w roku 1933, w którym Hitler doszedł do władzy, Max Warburg, który należał do żydowskich rodzin zarządzających biznesem muzycznym, był członkiem zarządu Reichsbanku, banku centralnego nazistowskich Niemiec, a także członkiem zarządu IG Farben.4 Reichsbank otrzymywał pieniądze bezpośrednio od banków z Wall Street, z których wszystkie były kontrolowane przez międzynarodowych bankierów, świeckie rodziny aszkenazyjskie spokrewnione ze starożytnymi europejskimi rodzinami królewskimi pochodzenia aryjsko-żydowskiego.
Już w okresie przedwojennym dźwięk i muzyka były badane pod kątem zastosowań wojennych i warunkowania. Fundacja Rockefellera, kontrolowana przez jedną z najpotężniejszych amerykańskich rodzin żydowskich działających pod skrzydłami aszkenazyjskich bankierów Rotszyldów (Rothschildów), była jednym z epicentrów, w których ci manipulatorzy prowadzili swoje badania, działając w przemyśle cywilnym oraz współpracując z uniwersytetami i strukturami wojskowymi lub wywiadowczymi. Badając archiwa Fundacji Rockefellera, naukowiec James Tobias potępił sposób, w jaki badania nad dźwiękiem i muzyką były prowadzone w ramach fundacji pod kątem zastosowań związanych z działaniami wojennymi na polu bitwy i wojną psychologiczną. Fundacja Rockefellera jest kolejną strukturą władzy, której macki rozchodzą się we wszystkich kierunkach. Poprzez swoje powiązania z Fundacją Carnegie finansowała Abrahama Flexnera, człowieka, który sporządził „Raport Flexnera”. Raport ten doprowadził do reformy amerykańskiej medycyny, która przyniosła korzyści kartelowi naftowo-chemiczno-farmaceutycznemu IG Farben i przemysłowi Rockefellera, powodując stopniowe zanikanie medycyny naturalnej, a następnie nawet naturalnej intonacji. Niemiecki Żyd Flexner pracował na kilku frontach, na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, w Instytucie Rockefellera, na Uniwersytecie Berlińskim, na Uniwersytecie Harvarda, w Instytucie Studiów Zaawansowanych, to jest we wszystkich niemieckich lub anglo-amerykańskich instytucjach kontrolowanych przez rodziny aszkenazyjskie/żydowskie. Tak się składa, że krajami, w których promowano intonację 440 herców, były Stany Zjednoczone, Niemcy i Anglia.
Ojcami założycielami największych wytwórni filmowych, które ożywiły Hollywood, byli aszkenazyjscy Żydzi powiązani z amerykańską masonerią bezpośrednio kontrolowaną przez sieć Iluminatów (Czarną Arystokrację, międzynarodowych bankierów i watykańskich jezuitów).
