Generator prądu stałego w oku
Profesor Hollwich wraz z doktorem Johnem Ottem odkryli, że mechanizmy w obrębie centralnego szlaku siatkówki zależą od nabłonka barwnikowego siatkówki (retinal pigment epithelium; w skrócie RPE), który zawiera granulki melaniny pochłaniające światło UV. Granulki te obracają się w niezwykle szybkim tempie i wytwarzają prąd stały, który jest w stanie regenerować tkanki w organizmie.
Dr med. Nicolas Bazan potwierdził niedawno odkrycia Hollwicha i wskazał, że między centralnym szlakiem siatkówki i podwzgórzem znajdują się dwie pętle znane jako krótka pętla i długa pętla, które przetwarzają DHA. Jak w przypadku każdego generatora dobry olej jest niezbędny do jego prawidłowego działania i ten obszar ścieżki optycznej ma najwyższe stężenie DHA ze wszystkich innych części ciała, co jest niezbędne dla szybko działającego generatora prądu stałego w oku.
Hollwich odkrył również, że gdy jakaś część ciała nie jest zdrowa, powiększa się. Można to zaobserwować u pacjentów sercowo-naczyniowych z powiększonym sercem i u osób z kontuzjowanymi kostkami, które puchną. Odkrył również, że niedobór światła UV-A był główną przyczyną powiększenia przysadki mózgowej i że organizm ludzi narażonych na duże ilości niebieskiego światła w porównaniu do UV-A wytwarza więcej witaminy A.
W widmie barw niebieski jest odwrotnością żółtego. Dlatego niebieskie światło powoduje nadmierne wytwarzanie witaminy A, która jest żółta. Podwyższony poziom witaminy A został potwierdzony jako czynnik przyczyniający się do przyrostu masy ciała i otyłości (Su et al., 2024). Obecnie, przy stale rosnącej ekspozycji na niebieskie światło, suplementacja przeciwutleniaczami, takimi jak luteina, zeaksantyna, witamina E i witamina C pomaga przeciwdziałać uszkodzeniom siatkówki.
Choroba afektywna sezonowa
Choroba afektywna sezonowa (seasonal affective disorder; w skrócie SAD) to rodzaj depresji, która występuje w określonych porach roku, zwykle jesienią i zimą. Charakteryzuje się powtarzającymi się wzorcami objawów depresyjnych, które rozpoczynają się i kończą mniej więcej o tej samej porze każdego roku, często w krajach półkuli północnej, które doświadczają niskiego poziomu światła dziennego. SAD to stan, który wykracza poza przejściowy smutek i głęboko wpływa na nastrój, funkcje poznawcze i zdrowie fizyczne. Objawy, takie jak hipersomnia, przejadanie się i wyraźne łaknienie węglowodanów, są często obserwowane u osób z SAD, co podkreśla złożony charakter tego zaburzenia. Warto zauważyć, że częstość występowania SAD wzrasta wraz z odległością od równika, co sugeruje związek z ekspozycją na światło środowiskowe (Minir et al., 2024).
Jedną z najlepszych terapii dla osób cierpiących na SAD jest terapia BLT (bright light therapy – terapia jasnym światłem), która wytwarza częstotliwość światła słonecznego UV-A. Terapia ta wykazała zdolność przywracania rytmów dobowych i wzmacniania wytwarzania poprawiającej nastrój serotoniny.
Standardowy protokół sugeruje aplikowanie BLT o natężeniu 10 000 luksów przez 30 minut dziennie, przy czym zabiegi najlepiej przeprowadzać we wczesnych godzinach porannych. Optymalna odległość między pacjentem i źródłem światła wynosi od 60 do 80 cm lub zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia. Alternatywne schematy wykorzystujące niższe natężenia światła (na przykład 2500 luksów przez dwie godziny dziennie lub 5000 luksów przez godzinę dziennie) również okazały się skuteczne, lecz wymagały dłuższego czasu ekspozycji (Chen et al., 2024).
Terapia witaminą D jest również stosowana u pacjentów z SAD, jednak nie okazała się wystarczająca jako samodzielne leczenie (Wacker et al., 2013).
Z tych powodów wielu osobom dotkniętym SAD lekarze przepisują leki psychotropowe, takie jak dekstrometorfan lub bupropion, oraz rutynowe wizyty u psychoterapeuty.
STAROŻYTNE CYWILIZACJE CZCZĄCE SŁOŃCE
Większość starożytnych cywilizacji uważała Słońce za dawcę życia i światła i często postrzegały one je jako swoje najwyższe bóstwo. Dobrymi przykładami są starożytny Egipt, Mezopotamia, Grecja oraz kultury Inków, Azteków i Indian. Aztekowie i Inkowie również posiadali znaczących bogów Słońca, przy czym Aztekowie wierzyli, że Huitzilopochtli podtrzymuje życie poprzez swoją codzienną podróż, a Inkowie czcili Inti jako boga przodków.
Wierzenia w Słońce często obejmowały oddawanie mu czci jako źródłu oświecenia, mądrości, a nawet gwarantowi sprawiedliwości.
W starożytnym Egipcie bóg Słońca, Ra, był dominującą postacią wśród wysokich bogów i zachował tę pozycję przez całą historię Egiptu.
Kiedy faraon Echnaton zreformował egipską religię, przywrócił kult starożytnego boga Re-Horakhty pod imieniem Aton, starszym określeniem dysku Słońca. Pod rządami Echnatona gloryfikowano cechy Słońca jako stwórcy i żywiciela Ziemi i jej mieszkańców.
W starożytnych Indiach Wedy opisują Surję jako wszechwidzącego boga, który obserwuje zarówno dobre, jak i złe działania. Wypędza on nie tylko ciemność, ale także złe sny i choroby. Bohaterowie i królowie Słońca również zajmują centralną pozycję w indyjskiej mitologii. Nawet dzisiaj Słońce jest czczone w hinduizmie jako Surja.
Cywilizacja grecka celebrowała boga Heliosa jako przemierzającego swoim rydwanem niebo. Helios i Apollo byli często symbolizowani jako bogowie Słońca.
Zarówno w religii sumeryjskiej, jak i akadyjskiej bóg Słońca zajmował centralną pozycję, ale ani sumeryjski Utu, ani semicki Szamasz nie byli zaliczani do trzech najwyższych bogów panteonu.
W starożytnej i współczesnej Ameryce Północnej wśród tubylczych ludów Wielkich Równin istniał rodzaj solarnego kultu, w ramach którego wykonywano Taniec Słońca oddając cześć Słońcu, podobnie jak miało to miejsce w przypadku prekolumbijskich cywilizacji Meksyku i Peru.
Ultrafiolet a fotony
Światło ultrafioletowe to promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali od 10 do 400 nanometrów – krótsze niż światło widzialne, ale dłuższe niż promieniowanie rentgenowskie (X). Promieniowanie UV stanowi około 10 procent całkowitej mocy Słońca. Fotony ultrafioletu mają większą energię niż fotony światła widzialnego – od około 3,1 do 12 elektronowoltów – blisko minimalnej energii wymaganej do jonizacji atomów. Chociaż promieniowanie UV o długich falach nie jest tak potężne, wykazano, że wywołuje reakcje chemiczne i sprawia, że niektóre substancje świecą, jak w przypadku biofotonów.
