Grzejniki jonosferyczne: HAARP
High-frequency Active Auroral Research Program (Program badań nad aktywnymi zorzami polarnymi o wysokiej częstotliwości), bardziej znany jako HAARP, reklamowany jako „najwydajniejszy na świecie nadajnik o dużej mocy i wysokiej częstotliwości do badania jonosfery”,28 znajduje się na kole podbiegunowym w Gakonie na Alasce, z dodatkowymi instrumentami w Poker Flat Research Range. HAARP jest integralną częścią manifestu Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych mówiącego o „władaniu pogodą”. Instalacja ta utrzymuje atmosferę w stanie zjonizowanym, a anteny w stanie gotowości do realizacji doktryny dominacji w pełnym spektrum, definiowanej przez Departament Obrony jako „skumulowany efekt dominacji w powietrzu, na lądzie, na morzu i w przestrzeni kosmicznej oraz w środowisku informacyjnym, w tym w cyberprzestrzeni, co pozwala na prowadzenie wspólnych operacji bez skutecznego sprzeciwu lub zaporowych zakłóceń”.29
Opierając się na odkryciach futurystycznego wynalazcy Nikoli Tesli, który od roku 1924 odbijał fale radiowe od jonosfery – odkryciach, które, jak miał nadzieję, zaowocują darmową energią dla wszystkich na planecie – HAARP został zaprojektowany jako broń, która może tworzyć i wykorzystywać skalarne fale stojące:
Ten wynalazek [HAARP] zapewnia możliwość wprowadzania bezprecedensowych ilości energii do atmosfery ziemskiej w strategicznych lokalizacjach i utrzymywania poziomu wtrysku energii, szczególnie w przypadku zastosowania losowego pulsowania, w sposób znacznie bardziej precyzyjny i lepiej kontrolowany niż dotychczas… HAARP [jest] największym grzejnikiem jonosferycznym na świecie zlokalizowanym na szerokości geograficznej najbardziej sprzyjającej wprowadzeniu wynalazku Eastlunda w życie.30
W połowie lat 1970. eksperymenty z ogrzewaniem jonosfery były prowadzone w Platteville w Kolorado, Armidale w Nowej Południowej Walii w Australii i w Arecibo w Puerto Rico. Pod koniec lat 1970. Instytut Maxa Plancka zbudował European Incoherent Scatter Radar (EISCAT), podobny do HAARP 100-megawatowy grzejnik jonosferyczny zlokalizowany w Tromsǿ w Norwegii. W roku 2018 chińska wersja HAARP, znana jako Sanya Incoherent Scatter Radar (SYISR), została zainstalowana na obszarze Morza Południowochińskiego.31 Następnie jest KAIRA, grzejnik jonosferyczny w Finlandii, ukończony w roku 2012; oraz LOFAR, holenderska wersja HAARP, ukończona w roku 2010 i wykorzystywana przez siedem krajów europejskich.
EISCAT (European Incoherent Scatter Scientific Association) obsługuje trzy niespójne systemy radarowe w północnej Skandynawii i na Svalbardzie. Obiekty te są wykorzystywane do badania interakcji między Słońcem i Ziemią wykrywanych za pomocą zakłóceń w jonosferze i magnetosferze. (Zdjęcie: Tom Grydeland, Wikimedia Commons)
W pobliżu wiosek Jiefang („Wyzwolenie”) i Kan’erjing („Podziemne jaskinie”) Google Earth przedstawia ujęcie z lotu ptaka tego, co może być następną generacją chińskich matryc HAARP. Nathan Cohen, wynalazca i właściciel patentu na matryce fraktalne oraz dyrektor generalny Fractal Antenna Systems, Inc. […], opisuje symetryczne kształty fraktalne na zdjęciu satelitarnym… dwa zestawy trzech matryc dla dwóch oddzielnych pasm i jeden zestaw dwóch matryc dla innego. Nie można określić częstotliwości operacyjnych na podstawie odstępów. Panele mają wiele długości fal, ale nie wiemy ile. Jest to wielopasmowa farma antenowa z płaskimi panelami.32
Promiennik jonosferyczny HAARP jest farmą anten fazowych składającą się ze 180 jednostek rozmieszczonych w piętnastu kolumnach i dwunastu rzędach. Anteny fazowe, takie jak HAARP i podobne instalacje w innych krajach (telefony komórkowe 4G i 5G również wykorzystują anteny fazowe), działają synchronicznie jako jedna duża antena, tworząc niezwykle potężne wiązki do przesyłania ukierunkowanej energii (directed energy; w skrócie DE). Pierwotnie zarządzany wspólnie przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, marynarkę wojenną i Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych Departamentu Obrony (Defense Advanced Research Projects Agency; w skrócie DARPA) od roku 2013 HAARP był w stanie z powodzeniem kontrolować jonosferę planety od 49 do 428 mil (79–689 km) nad Ziemią za pomocą wiązek fazowych, które powodują, że jony (naładowane elektrony) wirują w dół wzdłuż linii pola magnetycznego Ziemi, wiążąc w ten sposób górną i dolną atmosferę Ziemi ze sobą, przy czym jonosfera jest naładowana dodatnio, a Ziemia ujemnie. To wiązanie jonosferyczne, w połączeniu z niekończącą się infuzją do atmosfery przewodzących nanocząstek metali ciężkich („plew” z aluminium, baru, chromu, strontu, litu itp.), utrzymuje naszą atmosferę w stanie zjonizowania – gotową na potrzeby anten i baterii – dla bilionów transmisji bezprzewodowych.
Układ anten HAARP. HAARP (High-frequency Active Auroral Research Program – Program badań nad aktywnymi zorzami polarnymi o wysokiej częstotliwości) to projekt Uniwersytetu Alaski w Fairbanks, który bada jonosferę – najwyższą, zjonizowaną część ziemskiej atmosfery. Najważniejszym instrumentem w HAARP jest IRI (Ionospheric Research Instrument – Jonosferyczny Instrument Badawczy), nadajnik radiowy o dużej mocy działający w paśmie wysokiej częstotliwości. Prace nad HAARP rozpoczęły się w roku 1993. Początkowo HAARP był finansowany wspólnie przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, Marynarkę Wojenną, University of Alaska Fairbanks i Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych Departamentu Obrony (DARPA). (Zdjęcie: Michael Kleiman, USAF, Wikimedia Commons)
