Potwierdzenie 3: Skanowanie i interpretacja wulkanów i znanych struktur podziemnych

W roku 2022 Biondi opublikował artykuł zatytułowany „Scanning Inside Volcanoes with Synthetic Aperture Radar Echography Tomographic Doppler Imaging” („Skanowanie wnętrza wulkanów za pomocą dopplerowskiej tomografii echograficznej przy użyciu radaru z syntetyczną aperturą”), w którym opisuje swoją metodę obrazowania opartą na analizie mikroruchów generowanych przez podziemne ciepło Ziemi w wulkanach, która umożliwia przekształcenie obrazów SAR w obrazy dźwiękowe, a następnie za pośrednictwem tomografii w trójwymiarowe modele podziemnych struktur. Był to pierwszy raz, kiedy SAR został wykorzystany do zbadania spójności struktur pod ziemią do głębokości trzech kilometrów. Metoda Biondiego pozwoliła zmapować komorę magmową oraz główne i drugorzędne kanały wulkaniczne wewnątrz Wezuwiusza za pomocą obrazowania w wysokiej rozdzielczości.

Aby zweryfikować wyniki, dopplerowska tomografia sejsmiczna SAR została porównana z danymi tomografii magneto-tellurycznej uzyskanymi przez stacje umieszczone na ziemi w pobliżu Wezuwiusza w czasie skanowania SAR. Stwierdzono dobrą korelację w czasie, przestrzeni i głębokości między zdarzeniami sejsmicznymi oznaczonymi przez czujniki jako trzęsienia ziemi i tomografią sejsmiczną SAR pokazującą magmę. W ten sposób wyniki uzyskane za pomocą tomografii dopplerowskiej SAR zostały potwierdzone przez takie same wyniki uzyskane przez czujniki trzęsień ziemi (rycina 9).

 

 

Ryc. 9. Obrazy tomografii dopplerowskiej SAR Wezuwiusza w porównaniu z obrazami tomografii magneto-tellurycznej są dobrze dopasowane. (Biondi, 2022)

 

 

Przed tym badaniem Biondi wykorzystał swoją metodę tomografii dopplerowskiej SAR do badania innych dużych struktur stworzonych przez człowieka, takich jak zapora w Mosulu w Iraku i laboratorium fizyczne Gran Sasso we Włoszech, w celu oceny „wibracji dużych infrastruktur, takich jak ogromne mosty, które mogą pomóc we wczesnym wykrywaniu pęknięć, a tym samym w ratowaniu życia”. Układ laboratorium pod górą Gran Sasso jest dobrze znany i służył jako potwierdzenie skuteczności metody tomografii dopplerowskiej SAR.

Obecnie żyje zaledwie około 200 specjalistów, którzy mogą zrozumieć i zweryfikować te wyniki i żaden z nich nie wypowiedział się o nich negatywnie.

 

Funkcja i wiek

Mei stwierdził, że wiek i przeznaczenie tych podziemnych struktur pozostają nieznane na tym etapie. Malanga zasugerował, że ta struktura mogła funkcjonować jako urządzenie rezonansowe wykorzystujące wodę znalezioną pod ziemią, skałę i wibracje do celów leczniczych.

Przypomina to ustalenia innego badacza, inżyniera pracującego w przemyśle lotniczym i kosmicznym, Christophera Dunna, który uważa, że Wielka Piramida jest swego rodzaju kombajnem elektronowym – maszyną nieustannie produkującą czystą energię dla cywilizacji, która ją zbudowała – i być może rozwiązaniem dla świata uzależnionego od energii.

Do tego samego wniosku mówiącego, że piramidy nie są grobowcami, ale maszynami, doszedł niezależnie egipski naukowiec Gamal Elfouly. Dr Semir (Sam) Osmanagić, odkrywca bośniackiej Doliny Piramid w pobliżu miasta Visočica w Bośni, jest tego samego zdania:

 

Wszystkie piramidy rezonują zgodnie z ziemskim rezonansem Schumanna 7,8 Hz i ponieważ pod tymi konstrukcjami znajduje się bieżąca woda, która wytwarza wolne jony ujemne, mamy wszystko, co trzeba, do pracy maszyny energetycznej.

 

W niedawnym podcaście zwrócił również uwagę na podobieństwa do cewki Tesli. Usytuowane pod piramidą Chefrena studnie owinięte spiralami, odkryte przez zespół Khafre Research Project SAR Technology, rzeczywiście bardzo ją przypominają. W ubiegłym wieku ten serbski wynalazca, którego świat zaczyna na nowo odkrywać, wymyślił wiele wynalazków, z których część używamy codziennie do dzisiaj. W Muzeum Tesli w Belgradzie w Serbii wciąż można zobaczyć ten wynalazek Tesli.

Biorąc pod uwagę wiek struktur na płaskowyżu w Gizie, warto zwrócić uwagę na kilka wcześniejszych odkryć, które pozostały niezauważone. W roku 2014 Ioannis Liritzis, profesor archeometrii i nauk przyrodniczych z tytułem doktora fizyki, opublikował daty niektórych zabytków z płaskowyżu w Gizie ustalone przy użyciu własnej nowatorskiej techniki, zwanej datowaniem luminescencji powierzchniowej (surface luminescence dating; w skrócie SLD). Technika ta rozszerzyła zasady datowania optycznego i termoluminescencyjnego na powierzchnie materiałów takich jak granit, bazalt i piaskowiec. Ta innowacja, opracowana w roku 1994, umożliwiła datowanie starożytnych zabytków i artefaktów.

Ta nowatorska metoda jest jedyną istniejącą obecnie metodą bezpośredniego datowania kamienia i informacja o niej powinna była stać się światową wiadomością, ale tak się nie stało, ponieważ to odkrycie jest dziełem kogoś, kto jest również „outsiderem”. Zastosowanie tej metody zburzyłoby obecnie akceptowany model historii.

Technika ta polega na liczeniu elektronów w próbce kamienia, który nie był wystawiony na działanie światła słonecznego od czasu jego obróbki, to znaczy jego umieszczenia w strukturze, której jest częścią. Promieniowanie słoneczne, zarówno UV, jak i widmo optyczne, stale wybija elektrony z powierzchni kamienia wystawionego na jego działanie, aż do głębokości określonej przez penetrację światła w tym materiale. Ekspozycja na światło uwalnia elektrony widziane jako luminescencja, do wartości zerowej lub bliskiej zera. Podczas budowy powierzchnia kamienia jest zakrywana i akumulacja elektronów rozpoczyna się od nowa, co dzieje się za sprawą promieniowania kosmicznego i promieniowania tła i trwa do momentu wykopania lub pobrania próbek. Uwięzione elektrony są mierzone poprzez stymulację minerałów krystalicznych w kamieniu, takich jak wapień lub granit, do ich uwolnienia za pomocą ciepła (termicznie) lub światła widzialnego (optycznie). Elektrony są uwalniane i emitują luminescencję w widmie UV i/lub widzialnym, co pozwala określić czas, w którym kamień został obrobiony i umieszczony w miejscu przeznaczenia. Dawka promieniowania otrzymana od momentu obróbki i umieszczenia kamienia w docelowym miejscu, podzielona przez roczną moc dawki promieniowania przypadającą na konkretny kamień, daje wiek budowli.

Kiedy technika SLD została zastosowana na kilku próbkach pobranych z Szybu Ozyrysa, okazało się, że ich wiek wynosi około 5000 lat, co plasuje je około 500 lat przed erą faraońską.

Podobnie, po pobraniu próbek z piramidy Mykerinosa i zastosowaniu metody SLD, ich wiek obliczono na około 5450 ± 950 lat, czyli 1000 lat przed erą faraońską, a być może nawet więcej.

Raz po raz widzimy, jak środowisko akademickie reaguje na nowe odkrycia dokonywane przez osoby z zewnątrz uzbrojone w konkretną wiedzę naukową i jak nowe niezaprzeczalne dane miażdżą ich z góry przyjęty pogląd na temat darwinowskiej osi historii, przesuwając jej początki coraz dalej w przeszłość. Nie ma znaczenia, czy ten outsider jest naukowcem i wynalazcą metody, której użył do uzyskania ogłoszonych przez siebie wyników. Ignorują go i jego nowatorską metodę, mając nadzieję, że zostanie zapomniany.

Ale tym razem wiadomość jest zbyt dużego formatu, aby można było ją zignorować lub zapomnieć.