Szesnastu ukrzyżowanych zbawcieli świata

Artykuł po raz pierwszy w języku polskim ukazał się w dwumiesięczniku Nexus w numerze 164 (6/2025)
Tytuł oryginalny: „Rival Claims of the World’s Sixteen Crucified Saviours…”, Nexus (wydanie angielskie), vol. 32, nr 5

Istotą narracji o Jezusie jest to, że syn Boży został poczęty w wyniku niepokalanego poczęcia, urodził się 25 grudnia, uzdrawiał chorych, dokonywał cudów, głosił miłość, został ukrzyżowany i trzy dni później zmartwychwstał. Choć może się to wydawać wyjątkowe, historia pokazuje, że istnieje ponad trzydzieści innych znanych postaci – żyjących tysiące lat przed Jezusem – których życie w większości pokrywa się z tymi punktami narracji.

W roku 1875 Kersey Graves napisał książkę The World’s Sixteen Crucified Saviors (Szesnastu ukrzyżowanych zbawicieli świata), w której ujawnił postacie zbawicieli z różnych epok i kontynentów, które cechują się podobnymi imionami, datami i kluczowymi wydarzeniami, w tym ukrzyżowaniem.

Wybrałem najbardziej istotne fragmenty i pozostawiłem pisownię oraz gramatykę w formie sprzed 150 lat.

Redakcja

Badania nad historią Orientu ujawniają niezwykły fakt, że opowieści o wcielonych bogach odpowiadających cudownej postaci Jezusa Chrystusa i przypominających go były powszechne w większości, jeśli nie we wszystkich głównych pogańskich narodach starożytności; a opisy i narracje niektórych z tych boskich wcieleń są tak uderzająco podobne do opisu chrześcijańskiego zbawiciela – nie tylko w ogólnych rysach, ale w niektórych przypadkach w najdrobniejszych szczegółach, od legendy o niepokalanym poczęciu po ukrzyżowanie i późniejsze wniebowstąpienie – że można by je niemal pomylić.

Ponad dwadzieścia tego rodzaju twierdzeń – twierdzeń o istotach obdarzonych boską czcią (deifikowanych) – pojawiło się i stanęło przed sądem świata wraz ze swoimi referencjami, aby zakwestionować werdykt chrześcijaństwa, który ogłosił Jezusa Chrystusa „jedynym synem posłanym przez Boga”: dwudziestu mesjaszy, zbawicieli i synów Bożych, zgodnie z historią lub tradycją, zstąpiło w przeszłości z nieba i przyjęło postać ludzi, odziewając się w ludzkie ciało i dostarczając niepodważalnych dowodów boskiego pochodzenia poprzez różne cuda, cudowne dzieła i najwyższe cnoty; i w końcu tych ponad dwudziestu Jezusów Chrystusów (przyjmując ich imiona) położyło fundamenty pod zbawienie świata i powróciło do nieba.

1. Kryszna z Hindostanu

2. Budda Siakjamuni z Indii

3. Salivahana z Bermudów

4. Thulis lub Thule, znany również jako Ozyrys i Orus z Egiptu

5. Odyn ze Skandynawii

6. Crite z Chaldei

7. Zoroaster i Mitra z Persji

8. Baal i Taut, „jednorodzony syn Boga”, z Fenicji

9. Indra z Tybetu

10. Bali z Afganistanu

11. Jao z Nepalu

12. Vithoba z Telugu

13. Dumuzi z Syrii

14. Attis z Frygii

15. Zalmoksis z Tracji

16. Zoar z Bonzes

17. Adad z Asyrii

18. Deva Tat i Sammonocadam z Syjamu

19. Herakles z Teb

20. Mikado szintoistów

21. Beddru z Japonii

22. Hesus lub Eros i Bremrillah druidów

23. Thor, syn Odyna, Galów

24. Kadmos z Grecji

25. Hil i Feta z Mandaitów

26. Gentaut i Quetzalcoatl z Meksyku

27. Uniwersalny Monarcha Sybilli

28. Ischy z wyspy Formosa

29. Boski Nauczyciel Platona

30. Święty z Xaca

31. Fohi i Tien z Chin

32. Adonis, syn dziewicy Io z Grecji

33. Ixion i Kwiryn z Rzymu

34. Prometeusz z Kaukazu

35. Mahomet z Arabii

Wszyscy oni otrzymali boskie honory, prawie wszyscy byli czczeni jako bogowie lub synowie Boga; większość z nich wcieliła się w Chrystusów, zbawców, mesjaszy lub pośredników; wielu z nich rzekomo urodziło się z dziewic; niektórzy z nich pełnili rolę niemal identyczną z tą, jaką chrześcijańska Biblia przypisuje Jezusowi Chrystusowi; wielu z nich, podobnie jak on, zostało ukrzyżowanych; a wszyscy razem stanowią prototyp i odpowiednik niemal każdego ważnego wydarzenia i budzącego podziw cudu, doktryny i przykazania zapisanych w Nowym Testamencie, dotyczącym chrześcijańskiego zbawiciela. Z pewnością przy tak wielu zbawicielach świat nie może, ani nie powinien, zostać zgubiony.

GŁÓWNA LISTA SZESNASTU UKRZYŻOWANYCH ZBAWICIELI SPORZĄDZONA PRZEZ GRAVESA W PORZĄDKU CHRONOLOGICZNYM

• Thulis z Egiptu, 1700 lat p.n.e.
• Kryszna z Indii, 1200 lat p.n.e.
• Crite z Chaldei, 1200 lat p.n.e.
• Attis z Frygii, 1170 lat p.n.e.
• Dumuzi lub Tammuz z Syrii, 1160 lat p.n.e.
• Hesus lub Eros, 834 rok p.n.e.
• Bali z Orissy, 725 rok p.n.e.
• Indra z Tybetu, 725 rok p.n.e.
 Jao z Nepalu, 622 rok p.n.e.
• Budda Siakjamuni z Indii, 600 lat p.n.e.
• Mitra z Persji, 600 lat p.n.e.
• Alkestis Eurypidesa, 600 lat p.n.e.
• Quetzalcoatl z Meksyku, 587 rok p.n.e.
• Vithoba z Telugu, 552 rok p.n.e.
• Prometeusz Ajschylosa z Kaukazu, 547 rok p.n.e.
• Kwiryn z Rzymu, 506 rok p.n.e.

(Źródło: Wikipedia)

ROZDZIAŁ XVI: SZESNASTU UKRZYŻOWANYCH ZBAWICIELI

Przedstawimy teraz czytelnikowi krótką relację z ukrzyżowania kilkunastu bogów zrodzonych z dziewicy i zbawicieli odpokutowujących za grzechy, opartą na faktach, które umknęły uwadze chrześcijańskich ikonoklastów, zdeterminowanych, by poznać tylko ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa. Najpierw zwrócimy uwagę na przypadek indyjskiego boga – Krysznę.

I) Ukrzyżowanie Kryszny z Indii, 1200 lat p.n.e.

Wśród bogów pokutujących za grzechy, którzy w starożytności raczyli porzucić tron niebios i zstąpić na równiny Indii, przyjmując ludzką postać, aby cierpieć i umrzeć za grzechy i wykroczenia ludzkości, ósmy awatar, czyli zbawiciel, może być uważany za najważniejszą i najbardziej czczoną postać, ponieważ prowadził najbardziej widoczne życie i cieszył się największym oddaniem i powszechnym szacunkiem. Podczas gdy niektórzy z innych wcielonych półbogów zostali obdarzeni jedynie ograniczoną częścią nieskończonej boskości, Kryszna, zgodnie z naukami Nowego Testamentu (Ramazand), osiągnął „pełnię boskości w ciele”. Dowody na to, że został ukrzyżowany, są tak samo przekonujące, jak w przypadku każdego innego boga ofiarnego lub odpokutowującego za grzechy, którego imię zostało upamiętnione w historii lub zabalsamowane jako święty bożek w pamięci jego oddanych wyznawców.

Historia Kryszny Zeusa (lub Jeseusa, jak piszą niektórzy autorzy) zawarta jest głównie w Bhagawadgicie, części epizodycznej biblii Mahabharata. Książka ta, podobnie jak wszystkie inne biblie, uważana jest za natchnioną przez Boga, a hindusi twierdzą, że ma sześć tysięcy lat. Podobnie jak Chrystus pochodził z ubogiej rodziny i podobnie jak on spotkał się z oporem i prześladowaniami.

Wydaje się jednak, że odniósł większy sukces w szerzeniu swoich doktryn, ponieważ stwierdza się, że „wkrótce otoczyło go wielu gorliwych wyznawców i ludzie w ogromnych tłumach podążali za nim, wołając głośno: «To jest rzeczywiście Zbawiciel obiecany naszym ojcom»”. Jego droga była usiana cudami, które polegały na uzdrawianiu chorych, leczeniu trędowatych, przywracaniu mowy niemym, słuchu głuchym i wzroku niewidomym, wskrzeszaniu zmarłych, pomaganiu słabym, pocieszaniu pogrążonych w smutku, uwalnianiu uciśnionych, wyrzucaniu diabłów itp. Nie przyszedł on rzekomo po to, aby zniszczyć poprzednią religię, ale aby oczyścić ją z nieczystości i głosić lepszą doktrynę. Przyszedł, jak sam oświadczył, „aby odrzucić zło i przywrócić panowanie dobra oraz aby odkupić człowieka od konsekwencji upadku i wyzwolić uciskaną ziemię od ciężaru grzechu i cierpienia”. Jego uczniowie wierzyli, że jest on samym Bogiem, a miliony czciły go jako takiego w czasach Aleksandra Wielkiego, w 330 roku przed naszą erą.